Challenge Hurricane

Hurricane serie
in het kort
uitgebreidere beschrijving
uitvoering, techniek en eigen aanpassingen
rijgedrag en wind
veiligheid en verlichting
klimmen
onderhoud
statistiek
geveerde voorvork
links naar anderen



Zoek op deze site naar:
faq
Kijk ook op de ligfietsplaza

Vragen of opmerkingen? Stuur een mailtje aan Kees.
ga naar huispagina
ga naar overig fietsen
ga naar fietskarren
Deze pagina is onderdeel van de Rondneuzen en Doorklikken groep.
(c) 2001-2003 K.F. van Malssen

Disclaimer

Challenge Hurricane

Wind en Rijgedrag

Sinds ik op de hurricane fiets heb ik het gevoel een wild paard te berijden: vurig en gretig en niet altijd even gemakkelijk in de hand te houden (in positieve zin dan). Hij duikt de bochten in, nodigt door zijn snelheid en comfort uit tot lekker hard en heel veel kilometers fietsen. Na een aanpassing van de veerbevestiging is zijn rechtuitstabilieteit nog fors toegenomen.

Hurry met kinderzitje Dit plaatje kwam ik op een Amerikaanse site tegen. Zelf moet ik er niet aan denken om op deze manier een kind mee te nemen! Je zwaartepunt gaat veel te veel omhoog.

De wegligging en het stuurgedrag zijn fenomenaal! Goed afgesteld bijt de hurricane zich in de bochten. Je houdt heel veel weg over als je nog gewend was aan je racefiets! Op wegen zonder ijs, zand of grind heb ik nog geen moment het gevoel gehad dat ik hierdoor om ging kiepen of onderuit zou glijden. Wanneer er wel ijs, zand of grind ligt moet je goed uitkijken! (maar dat geldt voor elke fiets). Zie ook veiligheid.
Deze uitstekende wegligging is het gevolg van een korte wielbasis (91 cm) en een laag zwaartepunt. De fiets reageert heel snel op stuurcorrecties en is daardoor heel vergevingsgezind voor stuurfouten. Vooral voor de beginnende ligfietser is dat erg prettig!
De vering/demping is instelbaar (bij de huidige Hurricanes). Strak afgesteld fietst het lekkerste als je flink door wilt kunnen rijden. Op klinkers verbetert het comfort nog extra wanneer de demper iets slapper wordt afgesteld.
De balhoofdshoek zorgt voor een tamelijk korte naloop. Dit werkt het nerveuze karakter in de hand; het is niet gemakkelijk om met losse handen te fietsen (hoewel er diverse hurricanerijders zijn die dit wel kunnen). Je merkt direct het verschil wanneer je je demper slapper zet: je fiets zakt hierdoor een beetje achterover en je naloop neemt toe en hij wordt dus rustiger. Omdat ik toch liever met een strak afgestelde vering rijdt, heb ik een aanpassinkje gemaakt, waardoor de fiets verder naar achteren zakt en hij, ook bij hoge snelheden, met een pink in de hand te houden is.
Hetzelfde effect bereik je natuurlijk aan de andere kant: als je een geveerde voorvork monteert, komt de voorkant omhoog, vergroot de naloop en krijg je een rustiger stuurgedrag. Zowiezo verbetert de wegligging -vooral op minder glad wegdek- aanzienlijk met een geveerde voorvork.

Ik denk dat de "luie" stand goed is voor snelle afdalingen en rijden in de winter, voor racen zonder afdalingen zou de gewone afstelling gunstiger kunnen zijn. Bij afdalingen boven de 70 km/h is het verschil enorm in ieder geval. In de standaard afstelling gaf dat hinderlijke nervositeit, waardoor je niet het idee had dat je nog makkelijk harder kunt gaan, maar met de "luie" afstelling is ook 75+ nog met het gevoel dat een pink voldoende is om de boel in bedwang te houden (nb, wel het gevoel, maar ik hield toch wel twee handen stevig aan het stuur...)
Met gladheid heb ik helaas ondertussen de nodige ervaring. De meeste keren gaat het gewoon goed wanneer je rustig over verdachte stukken fietst. Een paar keer ging het mis. Maar de schade blijft beperkt tot een schuurplek in mijn fietsbroek en een afgeketst dopmoertje van de achternaaf. Ik schat in dat ik in dezelfde omstandigheden met mijn racefiets ook onderuit was gegaan (op een keer na wellicht). Maar je valt nu wel veel veiliger! Met de racefiets zou ik meer schrammen, zo niet erger, zijn opgelopen, nog afgezien van schade aan de fiets. Kortom, vallen is niet leuk, maar je hebt er veel minder last (en schade!) van dan met een racefiets (heb ik ook de nodige ervaring mee). Zie ook veiligheid

Broer Een verrassende ervaring is het sturen: het klapstuur werkt als een helmstok van een zeilboot: (je duwt het hele stuur naar rechts of naar links, in plaats van dat je het stuur draait. Sommige mensen voelen dit intuitief aan en merken het eigenlijk niet eens: zij fietsen het gemakkelijkst weg. Anderen willen per se draaien aan het stuur en hebben de grootste moeite om overeind te blijven. Als je met je gewicht stuurt, d.w.z., als je je laat vallen naar de kant die je op wilt, gaat het helemaal vanzelf (wel op tijd stoppen met vallen!).

De hurricane in strijd met de wind

Ligfietsers hebben minder last van de wind.
Dat klopt, maar het is ook maar het halve verhaal. Voor ongestroomlijnde ligfietsers is er nog wel wat over te vertellen.
Bij het fietsen heb je te maken met drie weerstanden: rolweerstand, luchtweerstand en hellingweerstand.
De rolweerstand en de hellingweerstand zijn onafhankelijk van de snelheid, de arbeid die je moet verrichten om ze te overwinnen neemt gelijk toe met je snelheid: ga je twee maal zo hard, moet je twee maal zoveel weerstand overwinnen.
De luchtweerstand is wel afhankelijk van de snelheid: de weerstand neemt toe met de snelheid die de lucht heeft ten opzichte van de fietser, en wel kwadratisch: ga je twee maal zo hard, kom je twee maal zo veel lucht tegen die ook nog eens twee maal zo hard met je botst.
De luchtweerstand kun je ontleden in twee componenten: een component recht tegen (of mee natuurlijk) en een component opzij.
Een ligfiets is voor de rechte component klein. Daardoor heb je voordeel bij windstil weer en veel voordeel bij wind tegen.
Van opzij is een ligfiets echter net zo groot als een bukfiets: geen voordeel dus. En wind mee is het windvoordeel ook kleiner dan bij een bukfiets, al zul je netto nog net iets meer voordeel hebben.
Samengevat kun je zeggen dat de ligfietser meer voordeel heeft, naarmate hij meer wind van voren te verduren krijgt, of minder van opzij.

Kijk verder bij veiligheid